ایران یکی از 'فاسدترین کشورهای جهان' گزارش شد

براساس یک گزارش تحقیقاتی، فساد اداری و مالی در ایران در سال جاری بدتر شده است.

شفافیت بین الملل، که یک سازمان تحقیقاتی است، گزارش خود در مورد فساد در یکصد و هشتاد کشور جهان را منتشر کرده است که در آن، موقعیت ایران از نظر گستردگی فساد در خلال یک سال گذشته بدتر شده و این کشور به رده هشتمین کشور فاسد جهان تنزل یافته است.

این گزارش شامل جدول "شاخص شناخت فساد" در یکصد و هشتاد کشور مورد بررسی سازمان شفافیت بین الملل است که به ترتبیب، از سالم ترین تا فاسدترین کشورها طبقه بندی شده اند.

در جدول سال 2009، زلاندنو با در اختیار گرفتن رتبه اول، سالم ترین کشور جهان شناخته شده و در مقابل، سومالی، با اشغال رده یکصد و هشتادم، فاسدترین کشور معرفی شده است.

در این جدول، ایران در میان فاسدترین کشورهای جهان، رده نهم را به خود اختصاص داده است.

در رده های بعد از زلاندنو، کشورهای دانمارک، سنگاپور، سوئد، سوئیس، فنلاند، هلند، استرالیا، کانادا و ایسلند سالم ترین ده کشور جهان را تشکیل می دهند.

در انتهای جدول هم، پس از سومالی، نام کشورهای افغانستان، میانمار (برمه)، سودان، عراق، چاد، ازبکستان، ترکمنستان، ایران و هائیتی به عنوان فاسدترین کشورهای ثبت شده است.

رتبه جهانی ایران از نظر فساد در سال جاری بدتر شده است.

در جدول سال گذشته سازمان شفافیت بین الملل، ایران در رده یکصد و چهل و یکم قرار داشت که به این ترتیب، در خلال یک سال گذشته، این کشور از نظر فساد در میان کشورهای جهان، سی رده افزایش درجه داشته و اوضاع آن وخیم تر شده است.

ارتقای درجه ایران از لحاظ افزایش فساد در خلال سال گذشته بیش از هر کشور دیگری در جدول سازمان شفافیت بین المللی است هر چند موقعیت افغانستان هم بدتر شده و این کشور از درجه سوم فاسدترین کشورها به درجه دوم ارتقای درجه یافته است.

وضعیت چند کشور دیگر

در جدول سال 2009، تاجیکستان رده یکصد و پنجاه هشتم را در اختیار گرفته و در نتیجه، در میان فاسدترین سی کشور جهان قرار دارد.

رده های برخی دیگر از کشورهایی که در این جدول آمده اند عبارتست از: آلمان (14)، بریتانیا (17)، ایالات متحده (19)، فرانسه (24)، اسرائیل (32)، کوبا (61)، چین (79)، سوریه (126)، روسیه (146) و ونزوئلا (162).

موقعیت بریتانیا طی یک سال گذشته یک درجه بدتر شده که علت اصلی آن رسوایی سوء استفاده نمایندگان پارلمان از امتیازات مالی بوده است.

در میان نمونه های موفق در مبارزه با فساد، این گزارش به کشورهای کامبوج در آسیا و لیبریا در آفریقا اشاره می کند.

موقعیت کامبوج طی یک سال از رده یکصد و شصت به رده پنجاه و دو بهبود یافت و این تغییر رده در مورد لیبریا، که اخیرا قانون مبارزه با فساد را به اجرا گذشته، کاهش فساد از رده 138 به رده 97 بوده است.

شفافیت بین الملل در سال 1993 به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی برای مبارزه با فساد از طریق آگاهی رسانی تاسیس شد و از سال 1995، هرساله گزارشی شامل "جدول شاخص شناخت فساد" را در مورد فساد در تشکیلات سیاسی و اداری کشورهای مختلف منتشر می کند.

به گفته این سازمان، شاخص شناخت فساد نشان دهنده شدت و گستردگی مواردی مانند رشوه خواری، اختلاس، فقدان مراجع و مجاری رسیدگی به تخلفات، و اقدامات نهادها و افراد متنفذ در جلوگیری از اطلاع رسانی و پیگیری موارد فساد است.

گزارش این سازمان پس از شاخص فساد مالی که توسط بانک جهانی انتشار می یابد معتبرترین نشانه بهبود یا وخامت شرایط کشورهای مورد بررسی محسوب می شود هر چند برخی کارشناسان انتقادهایی را از نظر فنی بر نحوه محاسبه این شاخص ها وارد کرده و دقت آنها را زیر سئوال برده اند.

مدافعان این گزارش ها گفته اند هرچند ممکن است انتقادهایی فنی بر نحوه محاسبه شاخص ها وارد باشد، اما محاسبه آنها دست کم شناختی کلی را از سلامت و فساد تشکیلات اداری و سیاسی در کشورهای مختلف جهان ارائه می دهد و می تواند انگیزه ای برای مبارزه با فساد باشد.

زن شدن یک رجل سیاسی

ماجرای معرفی 3 زن برای پست وزارت در ایران چیز تازه ایست.این حرکت حتی در دوره ی اصلاحات با ادعاهای فراوان این جناح مبنی بر دفاع از حقوق زنان عملی نشد و اکنون احمدی نژاد که روی کار آمدن دوباره اش ماجراهای بسیاری در پی داشت دست به عمل تازه ای زده تا در این زمینه هم سنت شکن باشد.

تنها چهره سیاسی زن ایران که تا کنون به هیئت دولت راه یافته معصومه ابتکار است.او که با حضور پر رنگش در ماجرای گروگانگیری شهرت یافت بعدها در دولت خاتمی پست ریاست سازمان محیط زیست را بر عهده داشت که البته چندان بی ارتباط با رشته ی تحصیلی و مدارک عملی اش هم نیست اما اینکه در سال 84 متهم به کپی برداری علمی شد و مقاله اش را بازگرداند چیز خوشایندی به نظر نمی رسد .

 در آن سوی قضیه ، خانم شیرین عبادی حضور پر رنگی دارد. او که برنده ی جایزه ی صلح نوبل است سالهای قبل از انقلاب پس از طی مدارج و دریافت مدرک حقوق به قضاوت مشغول بود که با تغییر نظام سیاسی از این مقام برچیده شد و هیچگاه فرصت نیافت بیش از این وارد دنیای سیاست شود اگرچه فعالیت های مربوط به دفاع از حقوق بشر او همچنان ادامه دارد.

با وجود اینکه تبلیغات زیادی از طرف جناح برنده انتخابات بر روی مسئله ی معرفی زنان برای پست وزارت می شود اما نباید فراموش کرد که در ایران همچنان برداشت از رجل سیاسی به عنوان ریاست جمهور شامل زنان نمی شود و حتی اگر این وزرا رای اعتماد را بدست آورند راه درازی تا پایان در پیش خواهد بود.

برابری حقوق زنان و مردان چیز تازه ای نیست. سالهاست که زنان در تمامی نقاط جهان سخت مشغول هستند تا حقوق بیشتری بدست آورند.اما در ایران مسائلی چون چند همسری و عدم پذیرش زنان برای مشاغلی چون قضاوت و ریاست جمهوری بیشتر جنبه ی مذهبی دارد و در کشوری که مبنا و اصلش بر دین و مذهب استوار است تغییر چنین رویه هایی غیر ممکن می نماید. حال باید دید که روزهای آینده چه ارمغانی برای زنان جامعه ای ایران به همراه خواهد داشت.

من نه این مسلمانم

آزادی عبدالباسط المقراحی، بمبگذار لاکربی که عامل مرگ ۲۷۰ نفر بوده است چندان عجیب نیست . او که به دلیل بیماری سرطان چند ماهی دیگر بیشتر زنده نیست از زندان آزاد شده و به لیبی باز گشته است.از نگاهی ، آزادی او هیچ منافاتی با حقوق بشر ندارد. اینکه انسانی با آن همه جنایت را اعدام نمی کنند و حالا زنده و بدون شکنجه جسمی به وطنش باز می گردانند تا خداوند مجازاتش کند باز هم مشکل ما نیست.

اما عجیب آن است که وقتی به لیبی باز می گردد با آن همه استقبال عمومی مواجه می شود، دست هایش را بالا می برند و به وجودش افتخار می کنند.

در کجای اسلام به ما آموخته اند که جنایت را عدالت بدانیم و آن همه انسانهای بی گناهی که در آن آن هواپیما جانشان را از دست داده اند را نادیده بگیریم. کدام فطرت بشری به ما اجازه می دهد جانی  را مجاهد بدانیم ؟چند کودک و زن بی گناه در آن بمبگذاری کشته شدند؟ با وجود چنین رفتاری از مسلمانان  چطور انتظار داریم جهانیان به ما حتی به عنوان انسان بنگرند؟تعجبی ندارد اگر امروز بیشتر از گذشته در جهان منفور شده باشیم. حداقل حرمت وابستگان قربانیان ماجرای لاکربی را باید حفظ می کردیم.

در احکام اسلام اگر شما فقط جان یک انسان بی گناه را بگیرید جزای شما قصاص است، حال چگونه مسلمانان قرن بیست و یکم اینگونه از یک جانی انسان های بیگناه قدردانی می کنند.

من نه این مسلمانم، نه آن کسکه خشونت را می پسندد و به هر جنایتی مهر تایید می زند. نه آن مسلمانی که خود کشی برای مردم کشی را شهادت می خواند و بمب گذازی در هواپیما را جهاد در برابر کافر. مگر همه ی آمریکایی ها باید کشته شوند ؟

وای بر روزی که مسیحیت و یحود در برادری ، عطوفت و عدالت بر اسلام محمد پیشی بگیرد.